NJEREZORE …

0
76

3 Skica Nga : Gëzim Vuçaj

VIOLINISTJA

Në realitet , po t’mos ishte një nga ato që shtrijnë duartë para kalimtarve per të kerkuar lemoshë , e cila me veprimin e saj na bëri pershtypje të gjithëve , të ndalojmë per të shikuar se çfarë po nodhe . As unë nuk do ju besdisja juve me këto rreshta .—Vajza violiniste performonte aq kendshem tingujt magjikë të violines, ndersa ajo shtrisrja e duarve per lemosh , ishte egersuar. Violinistja, duket se I kishte “zaptuar” teritorin e punes së saj , ndaj ajo bertiste me të madhe: Ik kende j, këtu është vëndi ku unë punoj çdo dite , pra shtrinë duartë e lemoshes çdo ditë .Violinistja me qetësinë e saj olimpike, vetem luante gishtat dhe nxirrte nga violin e saj tinguj vertete të magjishem , Nuk bënte zë fare . Kjo situate bëri që një qytetar ta ndante “sherrin”, duke I dhënë 2 mijë lekë të vjetra lypsares dhe po 2 mije lekë violinisets..Pastaj ne kurreshtaret ikem. Sejcili me mendime dhe pyetje të ndryshme ? Cila kishte të drejtë “pronarja” e terrenit ne trotuar para Bashkise se qytetit Shkoder, apo violinistja e cila këditë u dhuroj shkodranve tinguj të magjishem?! Ndersa pushtetarve as njëra e as tjetra nuk u bëjnë pershtypje , rruget tona po shtohen çditë me shtrirse duarsh, ndersa artiste, qofshin këta edhe të rruges, nuk po paksohen , por po na I pakësojne,

DUA TE BEJE NJE FOTO…

Personalisht nuk e vlersoj veten njeri emocional.Madje edhe ato pakë “bulëza “ emocioni që mundë të them kisha, sikur më kanë ikur, duke I lënë vëndin qetësisë , kaq të nevojshme per kohen.Por ja… Sinqerisht ka shumë kohë që nuk kasha perjetuar kaq shumë emocione.Ky voglush , I cili ënde nuk ka shkuar në klasë të pare, mu drejtua me autoritetin e fjales së një të rrituri: t’kam par në Tv….xhzaxhi dua të bëjë me ty një foto.Realisht per momentin e mora si një lojë ndoshta të “sajuar” nga ndonjë I njohuri I imi . Por jo. Ky voglush I shte shkeputur pa “lëjen” e prinderve , dhe kerkoi të benim këtë foto. Shikimi I tij… ishte Magjia vetë , ishte emocioni im…Që më solli ky voglush , I nje familje të mire shkodrane, si gjithë Shkodranet….!

NA IKU NJE MIK …!

Per hirë të s’vertetes ikja e Tij ishte e pritshme . Ai vuante nga sëmundja ënde e pa sherueshme , pra nga smundja e keqe , si I thotë populli ynë . Por të gjithë shpresuam se iu gjetë “ilaçi” per ta shtyrë edhe disa vite , këtë ikje , të prf, Sokol Lulgjuraj. Por jo , Ai iku duke marrë me vete Njeriun e mire , atdhetarin e pa epur , bashkëshortin shokë të gruas së tij .Ne shokve , miqve të ti j, të rinjë e të vjeter, na la kujtime të bukura . Mbresa interesante , por edhe mesime te vyera . E urrente deri në tejskajshmeri Prof Sokoli , hipokrizinë, mosmirënjohjen dhe….Me gjithë këto miku ynë Sokol Lulegjuraj iku ne jeten tjeter! Kujtimi I tij , vepra e tij , mirësia e tij , ka mbertur këtu me ne…..

 

 

LINI NJË KOMENT

Please enter your comment!
Please enter your name here